Rozdział 27

27 * Oczami Liama * Po dwóch godzinach po rozmowie z Monicą, przszedł do mnie jakiś starszy lekarz, podał kartkę i powiedział, że mają serce i, że mam mieć za kilka minut przeszczep. Byłem zszokowany, bałem się. Bałem się jak cholera. Tak szybko?! Zkąd znaleźli dawcę? Nie miałem czasu na rozmyślania. - Licz od 10-0- powiedział anastezjolog. 10...9...8... Dalej już nic nie pamiętam... *** Obudziłem się. Wokół panowała ciemność. Próbowałem coś powiedzieć, ale nie mogłem. Machnąłem ręką. - Prof. Martin szybko! - usłyszałem krzyk, a później ktoś z całej siły walnął mnie z ręki w twarz. ZABOLAŁO, ale pomogło, trochę otrzeźwiałem. Otworzyłem znowu oczy, zobaczyłem światełko gdzieś w kącie pokoju. To była lampka na biórko. - Jak się czujesz? - usłyszałem zimny głos obok mnie. - Źle...- nie kłamałem - To normalne, jesteś zmęczony, ale nie możesz zasnąć. Usłyszałem jakiś szept a później szelest. - Kiedy będziesz miał siłę to przeczytaj.- powiedziała pielęgniarka wkładając mi do ręki kopertę. Skinąłem głową i przymknąłem oczy. Znowu dostałem po twarzy. - Nie możesz spać.- smutno uśmiechnęła się pielęgniarka. Popatrzyłem na kopertę. Z wielkim wysiłkiem podniosłem ją do oczu. Otworzyłem. W środku był list napisany starannym pismem. " Drogi Liamie Piszę ten list szybko, niestarannie. Muszę ci coś wyznać. Skoro czytasz ten list, to znaczy, że jesteś już po przeszczepie i operacja się udała. Cieszę się z tego powodu. Kocham cię... mimo, że dzieli nas 5 lat różnicy wieku, to cię kocham. Wiem, że bez wzajemności, masz Amande i życzę wam szczęścia. Chciała bym ci coś dać, a właściwie to już dałam. Moje serce nie bije już dla mnie tylko dla ciebie. Tak, dobrze myślisz. To ja byłam dawcą. Nie zmarnuj tego daru. Uratowałam ci życię i mam jedną prośbę. Przychodź czasami na mój grób i nie zapomnij o mnie. Kocham cię, na zawsze twoja MONICA " Wypuściłem list z dłoni. Umarła, abym ja mógł żyć... kochała mnie... naprawde mnie kochała... ~~~ Hi! Jest kolejny rozdział. Jeśli się wam podoba to komentujcie. Angela123